Dinsdag 4 Augustus
Het was voor ons een lange nacht, half negen deze ochtend gaven de mannen pas een teken van leven. Zo laat zijn ze nog niet eerder wakker geweest deze vakantie. De deur van de camper doe ik open en ze wippen 1 voor 1 naar buiten.
De vermoeidheid begint zich echt af te tekenen, James zoekt zelfs na een nacht slapen nog een hoofdsteuntje bij Odin
1 voor 1 verlaten de andere campers deze plaats, de mannen horen ze wel maar zien ze niet, ook niet als ze in de deur opening proberen mee te loeren.
Na het ontbijt zijn wij de laatste die deze plek verlaten. Vandaag willen we naar het meest intacte hunebed van Denemarken bij het plaatsje Lejre
Nog een laatste foto van de camper in de lange lindelaan.
We hebben wat ruzie met de navigatie want die stuurt ons naar een ander hunebed dan waar wij heen wilden maar uiteindelijk komen we toch bij de juiste. De hunebedden die wij kunnen van Drenthe zijn eigenlijk restanten, ooit waren ze bedekt onder zand. Hier in Denemarken zijn er nog meer dan 2000. Dit is de meest intacte en hier kun je ook echt in. Een bijzonder ervaring om zo echt in de voetsporen te treden van de makers van deze imposante bouwwerken
De binnenkant van het hunebed, de zogenaamde grafkamer, de staande stenen en de liggende dekstenen die kennen we van de hunebedden in Nederland.
De ingang, je moest er op je knieën inkruipen
Ook stond er een info bord met hoe de stenen terplekke zijn gebracht, een replica van een slee hoe de stenen vervoerd werden lag er als voorbeeld.
We lopen wat rond en lezen alle omschrijvingen, Elk hunebed ligt ook op een hoog punt in het landschap, het diende tevens als baken in het terrein. We rijden nog wat door de omgeving en gaan dan verder omhoog richting de uitgezochte camperplaats in Gilleleje, een plaats met 5 plekjes. Als we eer aan komen staan er al 4, ook nog alle 4 Nederlanders, daar wilden we dus niet tussen staan. We zoeken dus verder, Er is ook een camperplek bij de haven, we rijden daar heen maar ook daar zijn we snel weer weg. Heel druk en weinig ruimte, We zakken dan weer wat af langs de kust richting Tisvilde, ook hier een camperplaats aan het strand, maar we merken het al als we het plaatsje binnen rijden, smoor druk met toeristen, en inderdaad de camperplaats stonden meer dan 50 campers, nee ook dit werd hem niet. Hmm het wil niet echt lukken vandaag, we zakken nog verder terug. Een camperplek voor 3, de reviews zijn wat gedateerd dus geen idee. We gaan naar Hågendrup. We rijden over de doorgaande weg van Frederiksværk naar Hundested. De navigatie geeft aan dat we moeten afslaan maar er staat geen bord. We rijden door en keren verderop en rijden een stukje terug. Nemen de aangegeven afslag en rijden een sintelpad op..... ja een review sprak over een slecht pad dus dat klopt, we rijden een kleine kilometer het binnenland in en komen dan bij een klein oud boerderijtje verscholen in het groen van een overwoekerde tuin vol fruitbomen en ander groen.
We rijden tot het huisje, en dan staat er nog een 2e identieke oude woning naast. We zien niemand. We rijden de camper achteruit en zetten hem stil. Ik vergelijk foto's van de app met de locatie, ja het is hier wel. We lopen naar het huis en dan komt er een grot man aanlopen. Hij is heel vriendelijk en blijkt een Amerikaanse neef van de eigenaresse te zijn. Zijn tante moet ergens op het terrein rond lopen. We praten een tijdje met hem en dan komt er een oud vrouwtje aanlopen, ze blijkt in de 80 te zijn en is zo blij dat wij er zijn. We kunnen de camper plaatsen en de ren van de honden zo groot maken als we zelf willen.
De Amerikaanse neef komt nog een tijdje bij ons en we hebben hele gesprekken, hij was hier een aantal dagen om zijn tante te helpen met klusjes, we bieden aan om hem s avonds een handje te helpen. Hij vond en fantastisch en als hij het zijn tante verteld krijgt de oude dame tranen in haar ogen.
De camper staat op de rand van het erf en kijkt uit over een weide die ook van haar is. Op het erf is het net of heeft de tijd stil gestaan. Stromend water is er niet, drinkwater komt nog ouderwets uit de put en overal staan oude landbouwwerktuigen die ik nog herken van thuis.
Ik vraag om wat snoeigereedschap en krijg een aantal oude tangen tot mijn beschikking, degelijke oude gereedschappen zijn onverwoestbaar. Na het eten snoei ik de struiken rond haar weiland, hier zal haar neef later in de week met de grasmaaier een pad maaien zodat de oude dame, Kirsten, een rondje rond haar eigen erf kan wandelen. Deze plekken , voor velen te primitief maar voor ons zijn ze goud waard. De Amerikaanse neef kwam samen met zijn vrouw nog langs met een zakje aardappelen uit eigen tuin.
Als de avond valt zit ik buiten met James op mijn schoot , genieten van de zonsondergang, Alin en ik zeiden tegen elkaar soms kom je ergens met een reden....... dit was zo'n moment.
Ondanks de volledige rust was het voor mij een onrustige nacht, last van de blaas en niet lekker kunnen liggen hielden me eigenlijk de hele nacht wat wakker. De dag begon een beetje bewolkt, We kijken of we nog genoeg voorraad hebben voor nog een dag en nacht hier en vragen dan of we nog een nacht mogen blijven zodat we hun nog een dag konden helpen. De ogen van de oude dame begonnen te glimmen, dat was helemaal top, we mochten ook wel een hele maand blijven hahaha.
De mannen genoten van de koele ochtend
Ik nuttig mijn koffie op de trap van de camper. James loert mee over mijn hoofd.
Samen met een buurt genoot, repareren we de band van een oude trekker uit 1950, Deze stond meer als 30 jaar stil. Met behulp van een jump starter krijgen we hem ook weer aan de praat.
De hele dag ben ik samen met de Amerikaanse neef aan het snoeien en takken ruimen. We kunnen het goed met elkaar vinden, zo bijzonder hoe dingen soms bij elkaar komen. We verrichten een boel klusjes, dingen die hij anders in zijn eentje niet voor elkaar had gekregen. Ondertussen sopt Alinda de camper helemaal uit en vermaakt zich met de honden.
In de avond maakt Alinda opnieuw pizza in de omnia, hij smaakte na een dag arbeid nog beter dan de eerste keer deze vakantie.
En dan gaan de beentjes weer in rust. De zon zakt weg en we genieten na van een prachtige en bijzondere dag.
De mannen pakken de laatste zonnestralen ook nog even mee.
Een dag met een gouden rand. Met een klein gebaar hebben we het leven voor Kirsten weer een klein beetje extra glans kunnen geven. Soms moeten dingen blijkbaar gewoon zo zijn.
De zon is weg, de honden liggen te slapen en ook wij gaan onder de dekens....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten